Ekskluzywny wywiad z Jimem Bruce
Bardzo niewielu ludzi opanowali fingerstyle gitarze bluesowej jak Jim Bruce. Jego czas i frazowanie są bez zarzutu. Urodzony w Sheffield w Anglii. Jim Bruce podróżował po świecie, mieszka i pracuje w Paryżu, USA, Niemczech i Danii. Jim jest jednym z niewielu gitarzystów mistrzowskich, który jest również utalentowanym nauczycielem.
Jim był na tyle uprzejmy udzielić DHBG wywiad.
Co sprawiło, że zacząłeś grać na gitarze?
Kiedy miałem 14 usłyszałem Times Dylan śpiewu są one-changin "w radiu. Kupiłem LP i usłyszał Nie Think Twice fingerpicked. Połknąłem bakcyla - to było to, co chciałem zrobić. Nie Think Twice była pierwsza piosenka, jaką kiedykolwiek nauczyć. Nigdy strummed w ogóle, a nie jestem w tym dobry!
Blues fingerstyle nie każdy kubek herbaty jest. Co przyciągnęło Cię do
styl?
Po zagraniu folk aż do około 1973, usłyszałem faceta w klubie, w północnej części Rag Anglia dramatu KAT firmy. To było proste w porównaniu do niektórych rzeczy grałem, ale nie było to wspaniałe synkopa o tym. Wkrótce po przeprowadzce do Londynu, znalazłem kilka starych albumów Biograph Blake i zamknął się z dala przez 5 godzin dziennie, przez około rok, dopiero mogłem grać to! Przypuszczam, że to zawsze było wyzwanie, które przyciąga mnie.
Co najgorsze koncert grałeś kiedykolwiek?
To trudne pytanie - nie ma tak wiele! Pamiętam, grając na stacji metra godzinami czyni nic. I nadal grać na ulicy, bo lubię jego dotyk, ale wtedy chciałem być zauważony, nie ignorowane. Był on również miły jeść, teraz i jeszcze raz!
Bad koncerty były zazwyczaj w hałaśliwych barów, kiedy nikt nie słucha w ogóle. Na szczęście nie muszę robić tego więcej - mogę wybrać, gdzie grać.
Zabawne, kiedy byłem dzieckiem, najgorszy koncert był także najlepszy. Grałem jedną piosenkę i właściciel klubu nie podoba - chciał kraj. To była tradycja w Wielkiej Brytanii w tym czasie do płacenia artystom jeśli twój odrzucił je, więc wyszłam zapłacił i miał ładny noc gdzieś indziej!
Twój styl jest prosto z Blind Lemon dotyku. Kto jeszcze na ciebie wpływ?
Grałem tylko skomplikowaną ragtime od kilku lat - rzeczy Blake i Scott szmat Joplin. Nigdy nie przejmowałem się bluesa w E lub A, jak myślę, że były one zbyt proste.
Oczywiście, później zdałem sobie sprawę, mój błąd. Widziałem film z Hopkinsem Lightnin ', którzy nie zagrać wszystko bardzo skomplikowane, ale technika i siła była zupełnie niesamowite. Może potrzeba czasu, aby dojrzeć. Jako młody, chciałem tylko pokazać, jak dobry jestem.
Nie ważne jak dobrze gramy, nikt z nas nigdy nie pasują do starych facetów. Jednakże, możemy włączyć swoje techniki do naszej muzyki i hołd. Dzięki Blake, Blind Boy Fuller, Lightnin 'Hopkins, Mance Liscomb, Floyd Rada Scrapper Blackwell, wielebny Gary Davis i wiele, wiele więcej ...
DHBG: Co sprawiło, że zacząłeś grać na gitarze?
Jim Bruce: Kiedy miałem 14 usłyszałem Dylan śpiewa TimesThey Czy-Changin 'w radiu. Kupiłem LP i usłyszał Nie Think Twice fingerpicked. Połknąłem bakcyla - to było to, co chciałem zrobić Nie Think Twice była pierwsza piosenka, jaką kiedykolwiek nauczyć.. Nigdy strummed w ogóle, a nie jestem w tym dobry!
DHBG: blues fingerstyle nie każdego z nas filiżanka herbaty. Co przyciągnęło Cię do stylu?
Jim Bruce: Po zagraniu folk aż do około 1973, usłyszałem faceta w klubie, w północnej części Rag Anglia dramatu KAT firmy. To było proste w porównaniu do niektórych rzeczy grałem, ale nie było to wspaniałe synkopa o tym. Wkrótce po przeprowadzce do Londynu, znalazłem kilka starych albumów Biograph Blake i zamknął się z dala przez 5 godzin dziennie, przez około rok, dopiero mogłem grać to! Przypuszczam, że to zawsze było wyzwanie, które przyciąga mnie.
DHGB: Co to jest najgorszy koncert grałeś kiedykolwiek?
Jim Bruce: To trudne pytanie - nie ma tak wiele! Pamiętam, grając na stacji metra godzinami czyni nic. I nadal grać na ulicy, bo lubię jego dotyk, ale wtedy chciałem być zauważony, nie ignorowane. Był on również miły jeść, teraz i jeszcze raz!
Bad koncerty były zazwyczaj w hałaśliwych barów, kiedy nikt nie słucha w ogóle. Na szczęście nie muszę robić tego więcej - mogę wybrać, gdzie grać.
Zabawne, kiedy byłem dzieckiem, najgorszy koncert był także najlepszy. Grałem jedną piosenkę i właściciel klubu nie podoba - chciał kraj. To była tradycja w Wielkiej Brytanii w tym czasie do płacenia artystom jeśli twój odrzucił je, więc wyszłam zapłacił i miał ładny noc gdzieś indziej!
DHGB: Twój styl jest prosto z Blind Lemon dotyku. Kto jeszcze na ciebie wpływ?
Jim Bruce: Grałem tylko skomplikowaną ragtime od kilku lat - rzeczy Blake i Scott szmat Joplin. Nigdy nie przejmowałem się bluesa w E lub A, jak myślę, że były one zbyt proste.
Oczywiście, później zdałem sobie sprawę, mój błąd. Widziałem film z Hopkinsem Lightnin ', którzy nie zagrać wszystko bardzo skomplikowane, ale technika i siła była zupełnie niesamowite. Może potrzeba czasu, aby dojrzeć. Jako młody, chciałem tylko pokazać, jak dobry jestem.
Nie ważne jak dobrze gramy, nikt z nas nigdy nie pasują do starych facetów. Jednakże, możemy włączyć swoje techniki do naszej muzyki i hołd. Dzięki Blake, Blind Boy Fuller, Lightnin 'Hopkins, Mance Liscomb, Floyd Rada Scrapper Blackwell, wielebny Gary Davis i wiele, wiele więcej.
DHBG: Ile gitar dajesz? Czym są?
Jim Bruce: Oni przychodzą i odchodzą. Gram ciężko, i tak naprawdę nie uważam, że bardzo drogie gitara sprawi, że będziesz grać lepiej. Często, gdy gram gdzieś ludzie mówią, "wspaniały dźwięk - co to jest gitara?" To naprawdę nie ma znaczenia - dobra gitara po prostu sprawia, że nieco łatwiej dla ciebie, to wszystko. W tej chwili mam Vintage VE300, z elektroniką w tle i tunera (na ulicy), w arii, którą miałem 35 lat i Martin 000 × 1
DHBG: Czy masz jakieś rady dla graczy początku?
Jim Bruce: Oczywiście, zwolnić. Obejrzyj podstaw, takich jak wzorce przemian kciuki i ćwiczyć je, aż można odtworzyć je w swoim śnie! Opierać się na silnych podstawach i stopniowo zwiększać złożoność piosenek można sobie poradzić.
Gitarzyści postęp w poziomie, czasami trzymanie na poziomie wiedzy na jakiś czas przed przełamać do następnej. Ćwicz godzinę rano, nieważne co, a następnie wieczorem. Nie zmieścił się, ale pasuje wszystko inne wokół niego. Jeśli musisz wstać wcześniej, czy iść spać później, a następnie zrobić.
DHBG: Dziękuję, Jim
Jim Bruce: przyjemność.
Kategorie: Artyści Tagi:
Robert Johnson bije diabła?
Oto kilka krótki materiał filmowy z kimś, kto wygląda jak Robert Johnson. Materiał filmowy został nakręcony w 1942 roku. Johnson zmarł w 1938 roku.
Film został ujawnionych przez dżentelmena zwanego tater Red, który miał Kickin 'program radiowy w Memphis na chwilę. Posiada sklep gdzie sprzedaje voodoo rzeczy dla turystów na Beale Street.
Powiedziałbym, że to był występ głupota z wyjątkiem jednej rzeczy - patrzeć na te ręce, gdy gra to na gitarze.
Nie, to nie może być Robert Johnson.
Po prostu nie mógł być.
Czyżby to?
Kategorie: Artyści Tagi: Robert Johnson
Mississippi John Hurt: The Gentleman w Blues
Na prostej fotela, z jego filcowym kapeluszu na,
On łaskotało naszą wyobraźnię z jego "Avalon".
I każdy przechodzi w dół MacDougle Street
Przechylił głowę i słuchać nóg Tappina To.
Tom Paxon
Na prostej fotela, z jego filcowym kapeluszu na,
On łaskotało naszą wyobraźnię z jego "Avalon".
I każdy przechodzi w dół MacDougle Street
Przechylił głowę i słuchać nóg Tappina To.
Tom Paxon
Wraz ze swoim nieśmiałym uśmiechem i stylem nienagannym, Mississippi John Hurt zjednała sobie do pokolenia artystów bluesowych i fanów. Hurt nagrania dla Okeh Records były komercyjne niepowodzenia w późnych 20-tych i wczesnych 30-tych. Pracował jako sharecropper aż 60 to kiedy muzykolog nazwie John Hoskins usłyszał Hurt ewidencji i "odkrył" go w jego rodzinnym mieście Avalon, Mississippi.
Zabił je na Newport Folk Festival w 1964 roku i udał się do otrzymania jego właśnie dzięki grając kawiarnie, festiwale i koncerty aż do śmierci w 1966 roku.
Jego muzyka wydaje się prosta, dopóki nie próbują go odtworzyć. Istnieją elementy fantazją i humorem we wszystkim co robi. On jest dżentelmenem w najprawdziwszym tego słowa znaczeniu.
Miło jest myśleć, że gdzieś, Mississippi John siedzi na werandzie kompletacji bluesa i wygrzewając się na słońcu.
Spać spokojnie, pan Hurt.
Make Me palety na karcie Floor
Kategorie: Artyści Tagi:
Blind Lemon Jefferson: Harbinger of Rock and Roll
Nie ma nic subtelnego o muzyce Blind Lemon Jeffersona. On tylko przynosi go i pozwala upadek frytki, nic, ale wprost trudno jazdy blues gutbucket.
Pochodził z Wortham w Teksasie, gdzie jest pochowany. Jefferson grał na rogach ulic na rzecz zmian i udało się wykorzystać tę podstawę do budowania karierę nagrywania. Nie mniej niż personage T-Bone Walker twierdzi, że prowadził Blind Lemon na ulicach. Zarówno Lightnin 'Hopkins i Muddy Waters twierdzi, że były prowadzone przez niego.
Dokonał nagrań dla wytwórni Paramount, gdzie czuł się oszukany się pieniądze i chyba było. Współcześni, że był słaby dla kobiet i wina. Jedyne zachowane zdjęcie z niego nie może być nawet on.
Zmarł w Chicago w 1929 roku. Niektórzy mówią, że został otruty przez zazdrosnego męża. Niektórzy mówią, że zamarzł na śmierć. Nikt nie wie.
Jego muzyka jest powtarzane przez Doc Watson, BB King, Johnny Winter, Stevie Ray Vaughn, Carl Perkins, The Beatles, i każdy dzieciak, który nigdy nie wziął do ręki gitarę i marzył grać bluesa.
Jego grób był nieoznakowany do 1967 roku, dopóki ktoś nie pomyślał, aby umieścić Texas historycznego znacznik, gdzie jego grób mogło być. Dziś ma on granitu i komitet, aby zobaczyć, że jego grób jest czysty w co nosi teraz nazwę Blind Lemon Memorial Cemetery.
Jego wkład w amerykańskiej muzyki jest niezmierzona.
Nie ma nic subtelnego o muzyce Blind Lemon Jeffersona. On tylko przynosi go i pozwala upadek frytki, nic, ale wprost trudno jazdy blues gutbucket.
Pochodził z Wortham w Teksasie, gdzie jest pochowany. Jefferson grał na rogach ulic na rzecz zmian i udało się wykorzystać tę podstawę do budowania karierę nagrywania. Nie mniej niż personage T-Bone Walker twierdzi, że prowadził Blind Lemon na ulicach. Zarówno Lightnin 'Hopkins i Muddy Waters twierdzi, że były prowadzone przez niego.
Dokonał nagrań dla wytwórni Paramount, gdzie czuł się oszukany się pieniądze i chyba było. Współcześni, że był słaby dla kobiet i wina. Jedyne zachowane zdjęcie z niego nie może być nawet on.
Zmarł w Chicago w 1929 roku. Niektórzy mówią, że został otruty przez zazdrosnego męża. Niektórzy mówią, że zamarzł na śmierć. Nikt nie wie.
Jego muzyka jest powtarzane przez Doc Watson, BB King, Johnny Winter, Stevie Ray Vaughn, Carl Perkins, The Beatles, i każdy dzieciak, który nigdy nie wziął do ręki gitarę i marzył grać bluesa.
Jego grób był nieoznakowany do 1967 roku, dopóki ktoś nie pomyślał, aby umieścić Texas historycznego znacznik, gdzie jego grób mogło być. Dziś ma on granitu i komitet, aby zobaczyć, że jego grób jest czysty w co nosi teraz nazwę Blind Lemon Memorial Cemetery.
Jego wkład w amerykańskiej muzyki jest niezmierzona.
Pobierz kartę do Blues Matchbox.
Kategorie: Artyści i Guitar Tabs Tagi:
Uwaga artystów Blues
Jeśli jesteś zainteresowany w byciu częścią 25. roczne Arkansas Blues & Heritage Festival w 2010 roku, prosimy o przesłanie informacji wraz z płytą CD na adres:
ABHF Muzyka Komitet
PO Box 118
Helena, AR 72342
Kategorie: Artyści Tagi:
