Exclusief interview met Jim Bruce
Zeer weinig mensen onder de knie hebben fingerstyle blues gitaar als Jim Bruce. Zijn timing en frasering zijn onberispelijk. Geboren in Sheffield, Engeland. Jim Bruce heeft de wereld afgereisd, wonen en werken in Parijs, de Verenigde Staten, Duitsland en Denemarken. Jim is een van de weinige gitaristen die meester is ook een begaafde leraar.
Jim was zo vriendelijk te verlenen DHBG een exclusief interview.
Wat maakte je begint te spelen gitaar?
Toen ik 14 was hoorde ik Dylan zingen Times zijn zij a-changin 'op de radio. Ik kocht de LP en hoorde niet Think Twice fingerpicked. Ik was verslaafd - dat was wat ik wilde doen. Niet Think Twice was de eerste nummer dat ik ooit geleerd. Ik heb nooit tokkelde op alle, en ik ben niet zo goed in!
Fingerstyle blues is niet ieders kopje thee. Wat trok u aan
de stijl?
Na het spelen van folk tot ongeveer 1973, hoorde ik een man in een club in het noorden van Engeland Rag spel Kat's. Het is eenvoudig in vergelijking met sommige van de dingen die ik speelde, maar er was dit prachtige syncopen over. Kort na de verhuizing naar Londen, vond ik wat oude Biograph Blake albums en sloot me af voor 5 uur per dag, ongeveer een jaar, totdat ik kon spelen! Ik veronderstel dat het is altijd de uitdaging die me aantrekt.
Wat is het ergste optreden je ooit gespeeld hebt?
Dat is een moeilijke - er is zo veel! Ik kan me herinneren spelen op de Londense metro uren het maken van niets. Ik heb nog steeds spelen op de straat, omdat ik graag het gevoel van, maar toen ik wilde om opgemerkt te worden, niet genegeerd. Het was ook leuk om te eten, af en toe!
Bad optredens waren over het algemeen in een luidruchtige bars, als niemand luistert het geheel. Gelukkig, hoef ik niet meer te doen - ik kan kiezen waar ik speel.
Grappig, toen ik een kind was, het ergste optreden was ook de beste. Ik speelde een lied en de clubeigenaar vond het niet leuk - hij wilde Land. Het was de traditie in het Verenigd Koninkrijk op dat moment aan kunstenaars te betalen als je hen verworpen, dus ik heb betaald en had een leuke avond ergens anders!
Uw stijl is recht naar voren met een Blind Lemon gevoel. Wie nog meer beïnvloed?
Ik speelde alleen maar ingewikkelder ragtime voor meerdere jaren - Blake spullen en Scott Joplin lompen. Ik heb nooit last met de blues in E of A, zoals ik dacht dat ze waren te eenvoudig.
Natuurlijk, later besefte ik mijn fout. Ik zag een film met Lightnin 'Hopkins, die speelde niet alles erg ingewikkeld, maar de techniek en de kracht was helemaal geweldig. Misschien moeten we de tijd om te rijpen. Als een jongere, Ik wilde gewoon laten zien hoe goed ik was.
Het maakt niet uit hoe goed we spelen, zal niemand van ons ooit overeenkomen met de oude jongens. Maar we kunnen nemen van hun technieken in onze muziek en een hommage. Met dank aan Blake, Blind Boy Fuller, Lightnin 'Hopkins, Mance Liscomb, Floyd Raad, Scrapper Blackwell, Reverend Gary Davis en nog veel, veel meer ...
DHBG: Wat maakte je begint te spelen gitaar?
Jim Bruce: Toen ik 14 was hoorde ik Dylan zingen TimesThey zijn A-Changin 'op de radio. Ik kocht de LP en hoorde niet Think Twice fingerpicked. Ik was verslaafd - dat was wat ik wilde doen geen Think Twice was het eerste nummer dat ik ooit geleerd.. Ik heb nooit tokkelde op alle, en ik ben niet zo goed in!
DHBG: Fingerstyle blues is niet ieders kopje thee. Wat trok je aan de stijl?
Jim Bruce: Na het spelen van folk tot ongeveer 1973, hoorde ik een man in een club in het noorden van Engeland Rag spel Kat's. Het is eenvoudig in vergelijking met sommige van de dingen die ik speelde, maar er was dit prachtige syncopen over. Kort na de verhuizing naar Londen, vond ik wat oude Biograph Blake albums en sloot me af voor 5 uur per dag, ongeveer een jaar, totdat ik kon spelen! Ik veronderstel dat het is altijd de uitdaging die me aantrekt.
DHGB: Wat is het ergste optreden je ooit gespeeld hebt?
Jim Bruce: Dat is een moeilijke - er is zo veel! Ik kan me herinneren spelen op de Londense metro uren het maken van niets. Ik heb nog steeds spelen op de straat, omdat ik graag het gevoel van, maar toen ik wilde om opgemerkt te worden, niet genegeerd. Het was ook leuk om te eten, af en toe!
Bad optredens waren over het algemeen in een luidruchtige bars, als niemand luistert het geheel. Gelukkig, hoef ik niet meer te doen - ik kan kiezen waar ik speel.
Grappig, toen ik een kind was, het ergste optreden was ook de beste. Ik speelde een lied en de clubeigenaar vond het niet leuk - hij wilde Land. Het was de traditie in het Verenigd Koninkrijk op dat moment aan kunstenaars te betalen als je hen verworpen, dus ik heb betaald en had een leuke avond ergens anders!
DHGB: Uw stijl is recht naar voren met een Blind Lemon gevoel. Wie nog meer beïnvloed?
Jim Bruce: Ik speelde alleen maar ingewikkelder ragtime voor meerdere jaren - Blake spullen en Scott Joplin lompen. Ik heb nooit last met de blues in E of A, zoals ik dacht dat ze waren te eenvoudig.
Natuurlijk, later besefte ik mijn fout. Ik zag een film met Lightnin 'Hopkins, die speelde niet alles erg ingewikkeld, maar de techniek en de kracht was helemaal geweldig. Misschien moeten we de tijd om te rijpen. Als een jongere, Ik wilde gewoon laten zien hoe goed ik was.
Het maakt niet uit hoe goed we spelen, zal niemand van ons ooit overeenkomen met de oude jongens. Maar we kunnen nemen van hun technieken in onze muziek en een hommage. Met dank aan Blake, Blind Boy Fuller, Lightnin 'Hopkins, Mance Liscomb, Floyd Raad, Scrapper Blackwell, Reverend Gary Davis en vele, vele meer.
DHBG: Hoeveel gitaren heb je bezit? Wat zijn dat?
Jim Bruce: Ze komen en gaan. Ik speel hard, en niet echt dat een ongelooflijk dure gitaar zal je beter spelen. Vaak, als ik ergens te spelen, mensen zeggen: 'Geweldig geluid - wat is dat gitaar?' Het maakt eigenlijk niet uit - een goede gitaar alleen maakt het een beetje makkelijker voor u, dat is alles. Op dit moment heb ik een Vintage VE300, met Shadow elektronica en tuner (voor de straat), een Aria, die ik heb gehad 35 jaar, en een Martin 000 × 1
DHBG: Heb je nog tips voor beginnende spelers?
Jim Bruce: Uiteraard, het rustig aan doen. Kijk naar de basis, zoals de wisselende duim patronen en oefenen totdat je ze kunt afspelen in je slaap! Bouw voort op de sterke basis en geleidelijk verhogen van de complexiteit van de nummers die u aan te pakken.
Gitaristen voortgang in niveaus, soms steken op een niveau van expertise enige tijd voordat breken door naar de volgende. Oefen een uur in de ochtend, wat er ook gebeurt, en dan in de avond. Passen niet in, maar past alles er omheen. Als u om op te staan eerder of later naar bed gaan, doe dat dan.
DHBG: Dank je wel, Jim
Jim Bruce: Een plezier.
Categorieën: Artiesten Tags:
Robert Johnson Beats the Devil?
Hier zijn een paar korte beelden van iemand die ziet er net als Robert Johnson. De beelden werden gefilmd in 1942. Johnson overleed in 1938.
De film werd aan het licht gebracht door een man bekend staat als Tater Red, die een kickin 'radio show in Memphis had voor een tijdje. Hij is eigenaar van een winkel waar hij verkoopt voodoo spullen aan toeristen op Beale Street.
Ik zou zeggen dat het jut onnozelheid, behalve voor een ding - kijk naar die handen als hij speelt die gitaar.
Nah, dat kan niet Robert Johnson.
Kon het gewoon niet zijn.
Zou het?
Categorieën: Artiesten Tags: Robert Johnson
Mississippi John Hurt: de Heer van de Blues
Op een rechte rug stoel, met zijn vilten hoed op,
Hij kietelde onze fantasie met zijn "Avalon."
En iedereen doorgeven neer op MacDougle Street,
Gespannen hun hoofd en luisteren naar de Tappin 'voeten.
Tom Paxon
Op een rechte rug stoel, met zijn vilten hoed op,
Hij kietelde onze fantasie met zijn "Avalon."
En iedereen doorgeven neer op MacDougle Street,
Gespannen hun hoofd en luisteren naar de Tappin 'voeten.
Tom Paxon
Met zijn verlegen glimlach en een onberispelijke stijl, Mississippi John Hurt geliefd zich generaties blues-artiesten en fans. De heer Hurt's opnames voor Okeh Records waren commerciële mislukkingen in de late 20's en begin 30's. Hij werkte als pachter tot de jaren 60 toen een musicoloog genaamd John Hoskins Hurt de administratie gehoord en 'ontdekte' hem in zijn woonplaats van Avalon, Mississippi.
Hij doodde hen op het Newport Folk Festival in 1964 en ging over tot zijn alleen toe te schrijven spelen koffiehuizen, festivals en concerten te ontvangen tot aan zijn dood in 1966.
Zijn muziek lijkt eenvoudig totdat je het probeert te spelen. Er zijn elementen van eigenzinnigheid en humor in alles wat hij doet. Hij is een gentleman in de ware zin van het woord.
Het is leuk om te denken dat er ergens, Mississippi John zit op een veranda het plukken van de blues en genieten van de zon.
Eenvoudig uit te rusten, de heer Hurt.
Make Me een pallet op de vloer Tab
Categorieën: Artiesten Tags:
Blind Lemon Jefferson: de voorbode van de Rock and Roll
Er is niets subtiel over muziek Blind Lemon Jefferson's. Hij brengt het gewoon en laat de chips val, alleen maar rechtdoor hard rijden Gutbucket blues.
Hij kwam uit Wortham, Texas, waar hij begraven ligt. Jefferson speelde op straathoeken voor verandering en slaagde erin om dat fundament te gebruiken om een succesvolle opname carrière op te bouwen. Niemand minder dan T-Bone Walker stelt te hebben geleid Blind Lemon op straat. Beide Lightnin 'Hopkins en Muddy Waters beweren te zijn onderwezen door hem.
Hij nam voor Paramount, waar hij voelde dat hij werd beroofd van geld en waarschijnlijk was. Tijdgenoten zeggen dat hij was zwak voor vrouwen en wijn. De enige bestaande foto van hem misschien niet eens hem.
Hij stierf in Chicago in 1929. Sommigen zeggen dat hij werd vergiftigd door een jaloerse echtgenoot. Sommigen zeggen dat hij doodgevroren. Niemand weet het.
Zijn muziek wordt gedeeld door Doc Watson, BB King, Johnny Winter, Stevie Ray Vaughn, Carl Perkins, The Beatles, en elke jongen die ooit pakte een gitaar en droomde van het spelen van de blues.
Zijn graf was niet gemarkeerde tot 1967, totdat iemand denkt dat een Texas historische markering die aangeeft waar zijn graf zou kunnen zijn gezet. Vandaag de dag, hij heeft een granieten steen en een commissie om te zien dat zijn graf wordt schoon gehouden in wat nu de naam Blind Lemon Memorial Cemetery.
Zijn bijdrage aan Amerikaanse muziek is onmeetbaar.
Er is niets subtiel over muziek Blind Lemon Jefferson's. Hij brengt het gewoon en laat de chips val, alleen maar rechtdoor hard rijden Gutbucket blues.
Hij kwam uit Wortham, Texas, waar hij begraven ligt. Jefferson speelde op straathoeken voor verandering en slaagde erin om dat fundament te gebruiken om een succesvolle opname carrière op te bouwen. Niemand minder dan T-Bone Walker stelt te hebben geleid Blind Lemon op straat. Beide Lightnin 'Hopkins en Muddy Waters beweren te zijn onderwezen door hem.
Hij nam voor Paramount, waar hij voelde dat hij werd beroofd van geld en waarschijnlijk was. Tijdgenoten zeggen dat hij was zwak voor vrouwen en wijn. De enige bestaande foto van hem misschien niet eens hem.
Hij stierf in Chicago in 1929. Sommigen zeggen dat hij werd vergiftigd door een jaloerse echtgenoot. Sommigen zeggen dat hij doodgevroren. Niemand weet het.
Zijn muziek wordt gedeeld door Doc Watson, BB King, Johnny Winter, Stevie Ray Vaughn, Carl Perkins, The Beatles, en elke jongen die ooit pakte een gitaar en droomde van het spelen van de blues.
Zijn graf was niet gemarkeerde tot 1967, totdat iemand denkt dat een Texas historische markering die aangeeft waar zijn graf zou kunnen zijn gezet. Vandaag de dag, hij heeft een granieten steen en een commissie om te zien dat zijn graf wordt schoon gehouden in wat nu de naam Blind Lemon Memorial Cemetery.
Zijn bijdrage aan Amerikaanse muziek is onmeetbaar.
Download tabblad Matchbox Blues.
Categorieën: Artiesten , Guitar Tabs Tags:
Attentie Het uitvoeren van Blues Artists
Als u geïnteresseerd bent in een deel van de 25e jaarlijkse Arkansas Blues & Heritage Festival in 2010, stuur dan uw gegevens, samen met een cd naar het volgende adres:
ABHF Commissie Muziek
PO Box 118
Helena, AR 72342
Categorieën: Artiesten Tags:
